Mark (en Jac) en Sven (en Gerard)
Zoveel moois gezien bij de Winterspelen. Zoveel ook waarvoor ik mijn hoed afneem, voor Mark Tuitert bijvoorbeeld. Het is een geweldige boodschap voor alle talenten die dit lezen: Mark Tuitert werd in 1999 eerste bij het WK voor junioren. Dat is elf (!) jaar geleden. Ja, er waren titels bij het NK Allround (2006) en EK Allround (2004). En in die jaren ging het goed met Tuitert. Hij won het eerste WK voor ploegenachtervolging, en werd eerste bij de wereldbeker op de 1500 meter. Maar na 2006 waren er nauwelijks nog overwinningen. Bij de NK afstanden haalde hij zilver en brons, maar bij de Europese varianten op die strijd bleef het podium uit zicht.
Kortom, Mark Tuitert was een groot talent, won een paar prijzen, maar kon tot 2010 zijn belofte niet helemaal inlossen. Dat is ongeveer hoe het grote publiek hem zag. Over tien jaar hadden zich maar weinig mensen aan Mark Tuitert herinnert, als hij niet… Inderdaad, als hij niet goud had gehaald op de Olympische Spelen van Vancouver. Deze gouden medaille rechtvaardigt alles wat Tuitert de afgelopen jaren heeft gedaan. En dat lijkt me voor hem een geweldig gevoel.
Maar kan het ook inspiratie zijn voor ons, sterfelijke zielen, die willen presteren maar die (nog) geen Olympische Spelen op de agenda in kunnen vullen? De vraag stellen is hem beantwoorden: jazeker en vast kan Tuitert onze nationale motivator worden. Hij weet namelijk hoe het is om meer dan tien jaar ergens voor te knokken, om vol te houden, om vrolijk te blijven. Hij bleef gemotiveerd en ondanks alle tweede en derde plaatsen bleef hij geloven in een hoogste plek op het podium. Daarvoor heb je twee dingen nodig: doorzettingsvermogen en plezier.
Wie het internet afgraast op ´Mark Tuitert´ komt vreemde zaken tegen. Zo wilde hij stoppen met de 1500 meter en zich voor Vancouver toe gaan leggen op de 500 en de 1000. De specifiekere sprintafstanden… Wat heeft hem daarvan afgehouden? Ik ben onmiddellijk geneigd om Jac Orie te noemen, maar dat weet ik niet zeker. Ik heb het nergens gelezen, maar ik geloof in Orie. Hij is een ander symbool waar wij stervelingen iets van op kunnen steken. Hij is een man met een plan. Een man die zijn vak verstaat, en dat is voorwaarde één. Maar ook een man die leiding durft te nemen, die een koers uit durft te zetten en die op zijn bek durft te gaan. (moet u nu ook NIET aan ons kabinet denken?)
Nadat de 500 en de 1000 meter zo teleurstellend waren verlopen, gaf Jac Orie een aantal interviews waarin hij aankondigde om op de 1500 meter alles of niets te spelen. Zijn rijders zouden strijdend ten onder gaan. Of winnen. Hij stuurde Tuitert de baan op om razendsnel van start te gaan. ´We hebben op de 1000 ook wel risico´s genomen´, legde Orie uit. ´Maar het kan altijd erger. Er zijn wat dat betreft geen grenzen.´ Het zijn teksten die ná het winnen van goud een extra dimensie krijgen. Zonder Tuitert geen goud, maar zonder Orie ook niet.
Gek ook om te beseffen dat de sportliefhebber in mij Mark Tuitert een grotere Olympische held vindt dan Sven Kramer. Kramer zou de Koning van de Spelen worden, maar dat is mede door grote pech niet gelukt. Bizar om te zeggen, maar zonder zijn coach Gerard Kemkers was hij het waarschijnlijk wél geworden.
Is er dan een moraal aan dit verhaal? Tja, het grote talent dat faalt op het belangrijkste moment, en het iets minder grote talent dat tot verrassing van iedereen piekt in de race die ertoe doet. Laten we zeggen dat het leven van een talentvolle sporter nooit over rozen gaat. Als talent krijg je heel wat te verduren, in positieve, maar ook in negatieve zin. Vraag maar aan Mark en Sven.
