Dit is een flinke domper voor de rijder uit Heerde, die gepland had om op 26 februari tijdens de eerste nationale wedstrijd in zijn woonplaats zijn rentree te maken in de wedstrijden. De kans dat dit er nu nog in zit is eigenlijk nu al wel uitgesloten.

Groothuis is na Jan Bos en Erben Wennemars de derde wereldkampioen sprint uit Nederland. Voorgaande jaren was Groothuis ook al een belangrijke titelkandidaat bij het WK sprint, maar toen kon hij het niet waarmaken. “Natuurlijk vroeg ik me wel eens af waarom gaat het toch altijd mis. Eindelijk is het me gelukt om ze er allemaal van af te rijden!”

In het dubbelspel waren ze in de halve finale met 6-2 6-3 te sterk voor het koppel Di Toro/Sevenans. In de finale stonden ze tegenover het geroutineerde duo Vergeer/Walraven, die in 2011 alle Grand Slams op hun naam hadden weten te zetten. Buis en Van Koot, die normaal gesproken geen dubbelcombinatie vormen, begonnen sterk aan de wedstrijd door de eerste set met 6-4 naar zich toe te trekken. De tweede set ging in een rap tempo met 6-2 naar Vergeer/Walraven. De derde set werd beslissend en ging uiteindelijk met 6-4 naar Vergeer/Walraven.

Met deze goede resultaten heeft Buis grote stappen gezet richting de Paralympische Spelen, die in september dit jaar zullen plaatsvinden in Londen. De afstand tot haar belangrijkste concurrente is op de wereldranglijst nu dusdanig groot, dat Buis de Spelen niet meer mis kan lopen.

De komende weken zal Buis zich in Nederland voorbereiden op de toernooireeks die eind maart in de Verenigde Staten begint. Dit doet ze onder andere door veel aan haar conditie te werken bij Lifestyle Centre Beuningen, met wie ze een samenwerking is aangegaan.

Evenals vorig jaar reikte de KNMV haar hoogste onderscheiding, de Hans de Beaufortbeker niet uit. Niemand voldeed in 2011 aan de strenge selectiecriteria van de bond, waarbij zowel sportieve prestaties als ambassadeurschap voorop staan.

Twee andere ereprijzen werden wel uitgereikt in Schouwburg Orpheus in Apeldoorn, waar alle motorkampioenen van Nederland zich hadden verzameld.
De Baansportrofee 2011 ging naar Romano Hummel. Op 12-jarige leeftijd behaalde het grasbaantalent in Frankrijk de wereldtitel in de 125cc specials jeugdklasse. In dezelfde categorie werd de snelle scholier uit Hoogkerk al drie keer Nederlands kampioen.
 
Henk Rikkers (65) uit Zelhem werd door de KNMV geëerd met het ‘Motorsporthart’, een onderscheiding die is bestemd voor iemand die zich belangeloos heeft ingezet voor de motorsport. Rikkers is een deskundige op het gebied van ruimtelijke ordening en milieu en heeft als vrijwilliger zijn kennis vele jaren ten goede laten komen aan de motorsport.

Foto’s
Ga naar www.facebook.com/motorbondKNMV, klik op ‘vind ik leuk’ en bekijk de foto’s van het KNMV Motorsportgala!

Buis over dit toernooi: “Ik ben ontzettend blij met de dubbeltitel. Aniek en ik spelen normaal gesproken niet samen, maar het klikt erg goed op de baan en dat heeft tot een fantastisch resultaat geleid. Wat betreft het enkelspel kan ik zeggen dat ik het jammer vind dat ik de kwartfinale verloren heb, maar ik ben wel blij met hoe ik heb gestreden. Ik stond met 6-2 5-1 achter, maar wist toch nog de tweede set te pakken. En dat vind ik een mooi resultaat.”

Van 25 tot en met 28 januari neemt Marjolein Buis deel aan het Grand Slam toernooi Australian Open in Melbourne. Kijk voor meer informatie op www.marjoleinbuis.nl

Kobus stapte als zevenjarige op een crossfietsje op de baan in Ammerzoden. Hij deed al snel mee bij de besten en reed tot aan de elite-klasse vooraan mee. Zijn beste prestatie was een zesde plaats op een Europees Kampioenschap. Hij begon als zeventienjarige in de winterperiode met veldrijden en dat beviel zo goed dat hij de overstap naar het veldrijden maakte. ‘Ik verkeer wat dat betreft in goed gezelschap’, lacht hij. ‘Sven Nys komt ook uit het fietscrossen.’

Hij kon al snel ook in het veldrijden goed meekomen. ‘Maar ik deed laatst mee met een Superprestige-wedstrijd. Dan moet ik alle zeilen bijzetten om ergens bij de eerste veertig te eindigen.’ Hij heeft daarom zijn programma aangepast aan zijn huidige mogelijkheden. ‘Ik doe soms ook mee met een nationale cross en dan rij ik mee voor een podiumplaats. Dan gaat het ook om tactisch inzicht. Daar leer ik dan weer van.’

Hij is gestegen op de ladder bij de veldrijders. In zijn tweede seizoen werd hij bij de Beloften nog gedubbeld door Niels Albert. ‘Ik moest natuurlijk erg wennen. Het ging van heel kort en explosief naar een lange inspanning. Daar heeft mijn lichaam zich wel aan aan moeten passen.’ Onlangs werd hij bij het NK verdienstelijk elfde. ‘Maar je moet reëel zijn’, zegt hij. ‘Als ik in topvorm was geweest en alles had meegezeten dan was ik tiende of negende geworden. Meer zit er nu niet in.’

Trainen doet hij vaak en veel. Hij is bewust thuis blijven wonen. ‘Daar is het allemaal wat makkelijker, met eten bijvoorbeeld. Ik hoef geen boodschappen te doen. Ik heb zelf geen auto en mag die van mijn ouders meenemen naar een koers. Als ik op kamers zou wonen zou dat allemaal echt niet kunnen.’ En dus pakt hij op dagen dat hij in Eindhoven moet zijn de fiets van Hedel naar Den Bosch. En stapt daar op de trein.

Ondanks een overwinning bij een nationale cross onlangs in Boxtel, heeft hij zich niet kunnen kwalificeren voor het WK, dat dit jaar in België gehouden wordt. ‘Als ik al een doel heb, dan is het deelname aan een wereldkampioenschap. Daarvoor moet ik mee gaan doen in de top van de elite-renners.’

In België moet hij nogal eens uitleggen dat hij geen ‘familie is van’. ‘Paul Herijgers werd begin jaren negentig wereldkampioen en daar is hij nog altijd een held’, vertelt Kobus. ‘Ik zag laatst dat de Vlaamse tv een serie uitzendingen heeft over de wereldkampioenschappen veldrijden. Die zijn dit jaar in Koksijde en in aanloop vertonen ze oude beelden. Daarop was Paul Herijgers te zien hoe hij wereldkampioen werd ten koste van Richard Groenendaal.

Zijn aanleg is meer dan bovengemiddeld. ‘Maar ik ben nogal zwaar, haal bijna tachtig kilo, en dus moet ik veel gewicht wegtrappen. Dat vermogen is ook erg hoog. Dus wat dat betreft zit ik wel bij de besten.’ Als het dus sneller en beter moet, dan zal hij vaker moeten trainen. ‘Vorig jaar heb ik heel veel gelaten voor het veldrijden. Heb ik echt mijn agenda er helemaal op aangepast. Maar dan merk ik dat het me geen goed doet als ik louter en alleen met veldrijden bezig was. Het is voor mij het best om mijn gedachten af en toe te verzetten. En uiteindelijk zie ik dan wel waar het schip strandt.’

Laten we even stil staan bij Lionel Messi. En laten wij, coaches, trainers, ouders, onderwijzers, leraren beseffen dat er heel veel Messi’s rondlopen op de velden en in de sportzalen. Ze zijn niet zo goed als Messi, maar ze spelen het spel nog omdat ze het leuk vinden. The Force, en dan de duistere kant ervan, dat zijn wij. Wij die spelen om te winnen, om onszelf te behagen, om ons ego te strelen.
Leve Lionel Skywalker.

Het 21e Sportgala van Veenendaal werd vakkundig aan elkaar gepraat door presentator Tom van ‘t Hek, voormalig hockeyinternational en – zo bleek zaterdagavond – net zo eloquent als zijn beroemde broer Youp. Het entertainment kwam van artiesten die het afgelopen seizoen schitterden in het televisieprogramma Holland’s Got Talent: de dansers van Pop’Arazzi Crew, het acrobatische duo Zinzi en Evert-Jan en turner Boy Looijen met zijn rhönrad. De band The Recipe bracht met overbekende covers het sportieve publiek in beweging.

Maar het draaide natuurlijk in de eerste plaats volledig om de genomineerde Veenendaalse sporters. Nadat burgemeester Ties Elzenga presentator Van ‘t Hek had gecomplimenteerd met zijn oranje das en ook nog verdere toespelingen had gemaakt op het aanstaande bezoek van ons vorstenhuis aan ‘t Veen, werden de eerste prijzen uitgereikt aan de talenten. Bij de meisjes triomfeerde DOVO-voetbalster Anne-Meike Overduin, bij de jongens tennisser Botic van de Zandschulp. Anne-Meike heeft overigens haar loopbaan al haarfijn uitgestippeld: ,,Eerst naar FC Utrecht en dan naar Duitsland, naar Bayern München.” En Botic gaf aan zich graag te spiegelen aan zijn idool Rafael Nadal. ,,Mijn doelstelling voor de toekomst? Ha, op Wimbledon spelen natuurlijk!”

Sportlid van Verdienste werd Wijnand Blankesteijn, reeds veertig jaar een van de drijvende krachten achter voetbalvereniging De Merino’s. Hij kon zijn oren niet geloven toen hij naar het podium werd geroepen. ,,Ik heb kennelijk genoeg mensen omgekocht”, lachte Blankesteijn breeduit. Nadat hij had geopperd dat ‘sport altijd de winnaar moet zijn’ in moeilijke tijden voor verenigingsbesturen, kon Van ‘t Hek – vanuit zijn gevatte familietraditie – het niet nalaten om Wijnand nog een roeping mee te geven: ,,U had bestuurslid van Ajax moeten worden!”
Ontknoping
Na de pauze mochten twaalf vrijwilligers van evenveel Veenendaalse sportclubs het podium betreden. Zij kregen door burgemeester Elzenga ieder een penning overhandigd, waarna langzaam maar zeker de ontknoping van het gala zich ontvouwde. Nee, van de winst van Marjolein Delno keek uiteraard niemand op. Dat Jorik van Egdom vervolgens werd verkozen tot beste sportman was misschien opvallender. En misschien ook niet, want zijn prestaties als tri- en duatleet liegen er niet om. ,,Vorig jaar was ik het grootste sporttalent van Veenendaal, nu dus al de beste sportman. Mijn nominatie vond ik verrassend, laat staan de winst. Ik ben pas zestien!” Jorik versloeg in De Lampegiet zwemmer Joost Groeneveld en zijn vader Peter, die dezelfde sporten beoefent als zoonlief. Peter: ,,Begin dit jaar heeft Jorik me al eens geklopt tijdens een wedstrijd. Wat een desillusie. Dat moment had ik liever iets langer uitgesteld, haha.”

Jorik knikt: ,,We zaten elkaar thuis al te plagen van: ik win toch wel. Pa gunt me deze prijs ook heel erg, dat weet ik zeker. Overigens ben ik nog lang niet aan mijn top op triatlongebied. Het fietsen gaat me goed af, het hardlopen ook, maar het zwemmen kan en moet beter. Ik maak deel uit van het nationale Team4Talent, dat zich volledig richt op het klaarstomen voor de Olympische Spelen van 2016. We hebben daarbij een nieuwe trainer, die mij ook op zwemgebied de komende maanden sterker moet maken. Dat heeft ook haast, want in mei vindt het Nederlands kampioenschap triatlon plaats.”

De laatste prijzen die vergeven werden, waren voor de beste sportploegen van de jeugd en de senioren. Bij de eerste categorie ging de zege naar de korfballers van SKF B1, net als vorig jaar. De frisbeeclan van het verliezende Veenendaal Tijgers keek ietwat beteuterd, want ook begin 2011 leverde een nominatie niet het felbegeerde beeldje op. Twee nederlagen op rij, het was moeilijk te accepteren, maar presentator Van ‘t Hek stak het team een hart onder de riem: ,,Drie keer is scheepsrecht, jongens!”

En dan was er nog GVVV. Na de recente KNVB-bekerzeges op Excelsior en Sparta won de topklasser als gedoodverfde favoriet de titel van beste sportploeg. Op woensdag 1 februari om 20.45 uur is ofwel Ajax ofwel AZ de tegenstander in de kwartfinale. ,,Wij willen naar de Arena!”, brulde aanvoerder Michiel van der Valk vanaf het podium. De respons vanuit de zaal was helder: Veenendaal wil dat ook…

“ Op 15 jarige leeftijd werd Deroue als eerste Nederlander toegelaten tot de prestigieuze Red Bull Rookies Cup die als bijprogramma van de GP’s wordt verreden. Internationale talententen strijden er met elkaar op gelijkwaardig materiaal en in deze competitieve discipline toonde Deroue zoveel vechtlust en doorzettingsvermogen dat hij in Duitsland en Tsjechië op het podium eindigde”.

Deze prijs werd in het leven geroepen in 1978 door het bestuur en de centrale sportcommissie van de KNMV ter nagedachtenis aan Ben Majoor die een uniek sportman was met een bijzondere interesse voor de jeugd. Deroue komt hiermee in een illustere rij winnaars uit alle takken van de motorsport. In de wegrace gingen onder andere grote namen als Spaan, Zeelenberg  en de gebr. v/d Goorbergh hem voor. 

Deroue: “ Ik ben hier blij mee, dit is een hele eer. Ik had dit nooit verwacht. Als je kampioen geworden bent weet je dat je naar het podium moet. Dit was een complete verassing en is een mooie stimulans om er dit seizoen weer iets moois van te maken. “

Tenslotte gaf Scott Deroue aan zal zeer binnenkort bekend maken hoe zijn seizoen er naast de Red Bull Rookies Cup eruit gaat zien.

Lotte Janssen mocht de finale openen tegen Michelle ten Boske, maar moest de overwinning helaas overlaten aan de nr. 3 van het afgelopen NK senioren (!). Ook Yaniek van Aken wist haar partij, tegen Julie Kemmink niet te winnen: 0-2. Manon Derks zette echter de achtervolging in door haar partij te winnen en de stand werd gelijk getrokken door Marieke Teunissen, die geen tegenstandster tegenover zich trof. Daarmee lag de beslissing in handen van Geke van den Berg, die ondanks een blessure had aangegeven de finalepartij te willen draaien, indien de partij nog van belang was voor de uitslag.

In een prachtige partij versloeg Geke overtuigend Barbara Cikic, waarna de dames de mat op stormden om het kampioenschap te vieren!! Lotte Janssen, Genevieve Bogers, Yaniek van Aken, Marit Masselink, Manon Derks, Marieke Teunissen, Inge Verheul en Geke van den Berg kregen de gouden medailles uitgereikt en de beker werd door Mark Huizinga overhandigd aan Lotte Janssen. De dames zullen komende week hun coach -Erik Stunnenberg- houden aan zijn weddenschap dat bij een teamtitel in 2010 of 2011 zijn haar zal worden afgeschoren.

De heren kwamen met een jong en door blessures minder sterk team naar Enschede. In het sterke deelnemersveld wisten zij dit jaar nog geen potten te breken; de teams van Theo Meijer Sport en Mahorokan waren te sterk. Voor veel jongens wacht volgend jaar een nieuwe kans.

“Het voelt alsof het niet zo dik was” aldus Vergeer, na afloop van de wedstrijd. Hier sluit ook Buis zich bij aan: “De games waren erg close. Helaas heb ik vijf break-points niet waar kunnen maken. Als dat wel gelukt was, had de uitslag het verloop van de wedstrijd wat meer vertegenwoordigd.” Het was voor Buis de eerste keer dat ze voor volle tribunes speelde. “Ik hield me tijdens de wedstrijd niet bezig met het publiek. Natuurlijk ben je je ervan bewust dat er veel mensen zitten, maar je moet je daar niet door laten beïnvloeden. Dat ging mij vandaag wat beter af dan Esther, die aangaf daar meer moeite mee te hebben.” Wat dan maakte dat de wedstrijd toch naar Vergeer ging? “Ik denk de twaalf jaar extra tenniservaring die Esther heeft. Ik kom pas net kijken op de grote toernooien, zij heeft ze allemaal al meerdere keren gewonnen. Ook ben ik mijn spel nog erg aan het ontwikkelen en staat het spel van Esther al als een huis. Daarnaast hebben we allebei een andere handicap en ik denk dat die van mij nadeliger is.” Is het dan onmogelijk om van Esther te winnen? “Nee, dat niet. Ik merk dat ik steeds dichterbij kom en als ik de ontwikkeling die ik het laatste jaar gemaakt heb door kan zetten, bereik ik ooit het niveau dat ik hebben moet om van Esther te winnen. De vraag is alleen of daar genoeg tijd voor is, want Esther stopt misschien met tennissen na de Paralympische Spelen van 2012″ aldus Buis.

In januari zal Buis deelnemen aan het grandslam toernooi Australian Open. Kijk voor meer informatie op www.marjoleinbuis.nl

In de categorie Gelders talent meisje won het 19- jarige judokatalent Tessie Savelkouls. Ze behoorde dit jaar tot de mondiale top in haar categorie (+78 kg). Ze won brons op het EK voor junioren. Tijdens het NK junioren was ze onverslaanbaar en ging ze er met de titel vandoor. Ook won ze internationale A-toernooien in Lyon en Leipzig.

Gelderse Gehandicapte Sporter
Anna Jochemsen is de winnares in de categorie Gelderse Gehandicapte Sporter. Tijdens het IPCAS Race Slalom in Landgraaf wist ze twee keer goud te pakken. Op het WK in Italïe werd ze 8e op de Slalom en Reuzeslalom. In Amerika won ze twee keer goud op de SuperG bij de Noord-Amerika Cup en op de Amerikaanse Kampioenschappen in Alaska.

Gelderse Sportploeg
Voor de titel van Gelderse Sportploeg waren drie ploegen genomineerd: Langhenkel Volley (volleybal), het beachvolleybalduo Keizer/Van Iersel en het Schuurman BZC (waterpolo). De Gelderse Sportploeg is een publieksprijs. De meeste stemmen van de lezers van de Gelderlander en de Stentor en kijkers en luisteraars van Omroep Gelderland gingen uiteindelijk naar het Beachvolleybalduo Keizer en van Iersel. Zij wonnen dit jaar twee World Tour toernooien. In Shanghai en Polen waren ze de beste. Ook eindigden ze op de tweede plaats in de Europa Ranking.

Gelderse Sportvrijwilliger
Dit jaar waren er vier genomineerden in de categorie Gelderse Sportvrijwilliger. Na  beraad van de juryleden is er voor gekozen iedereen als winnaar uit te roepen. Alle vrijwilligers zetten zich met hart en ziel in voor hun vereniging.
Ad Frik, Tanja van der Markt, Yno Papen en Sandra Foppen gingen met gepaste trots weer huiswaarts.

Jury
Een deskundige jury bestaande uit voorzitter Tjienta van Pelt (Directeur Gelderse Sport Federatie en alliantiemanager Olympisch Netwerk Gelderland), Trinko Keen (Jeugdsportfonds Nederland), Lotte Visschers (Topsport Gelderland), Clémence Ross (voorzitter de Graafschap), Gerrie Elfrink (wethouder sport gemeente Arnhem), Marjolein van Erken Calandt (de Gelderlander) en Jan Markink (Gedeputeerde provincie Gelderland) heeft bepaald welke sporters in de prijzen vielen.

Het Gelders Sportgala wordt mede mogelijk gemaakt door de Gelderse Sport Federatie, Topsport Gelderland, Provincie Gelderland, Gemeente Arnhem, de Gelderlander en de Stentor.
Noot voor de redactie, niet voor publicatie: Meer informatie bij Sylvia van Mullem van de Gelderse Sport Federatie, telefoon: 026-3540380  of per E-mail: sylvia.van.mullem@gelderland-sport.nl.

Pieters moet zich nu heel veel dingen ontzeggen. ‘Niet dat ik dat moeilijk vind hoor. Maar in de winter kan ik niet op stap. Zo is het gewoon. Maar ik ga elke dag met plezier naar de training, mijn vrienden zie ik bij het schaatsen en ik heb verder gewoon een prima leven.’

Hem hoor je dus niet klagen. Kan dat eigenlijk wel, een topsporter die op een dergelijke manier relativeert? ‘Ach, ik denk gewoon dat ik er een gezonde kijk op heb. Ik ben niet overmoedig, maar ook niet te bescheiden in mijn doelen. De komende twee jaar moet ik sneller worden, me nestelen bij de snelsten.’ Hij denkt in kleine stapjes. ‘Eerst meedoen aan een wedstrijd waar de grote jongens ook zijn. Dan een goed resultaat neer zetten en mijn persoonlijke records verbeteren.’

Hij noemt zichzelf een ‘verwende schaatser’. ‘Ik heb nog nooit op natuurijs geschaatst. Niet eens omdat ik dat niet wil of kan, maar omdat ik dan altijd in een belangrijke fase van het wedstrijdseizoen zit.’ De grap is dat hij als klein ventje helemaal niet kon schaatsen en er ook niets aan vond. ‘Ik schaatste altijd op onderbinders en dat was niks. Toen was er een keer iemand op Noren in mijn maat en ik zeurde net zo lang tot ik het daarop een keer mocht proberen. Nou, toen schaatste ik iedereen naar huis.’

Hij weet dat er beroemde schaatsers zijn geweest die eenzelfde periode meemaakten en die daarna toch doorbraken. ‘Ik heb Arvin Wijsman zien komen. Hij is twee jaar jonger. Zit nu bij Jong Oranje. Hij is een supertalent bij wie het lijkt alsof het hem allemaal aan komt waaien. Dat is bij mij heel anders. Of ik het uiteindelijk toch nog verder ga schoppen dan Arvin? Ik weet het niet.’

Intussen geniet hij nog steeds van zijn sport en studeert hij op de CALO in Zwolle. ‘Sportmanagement. Een studie die goed te combineren valt met mijn sportleven. Ik train in principe twee keer per dag. Eén keer lopen of fietsen en één keer schaatsen. Maandag staat voor krachttraining. Schaatsen doe ik in Deventer en Enschede.’

Misschien mag hij het niet zeggen, maar ondanks het gat dat ontstaan is met de top van Nederland geniet hij met volle teugen. ‘Ik vind elke dag ontzettend leuk!’ Een beetje lullig is wel dat hij op familiefeesten uit moet leggen waarom hij nog steeds niet bij Studio Sport is geweest. ‘Haha’, lacht hij. ‘Die zitten wel te wachten tot ik eindelijk eens een keer doorbreek.’
Hoewel hij met zijn van persoonlijk record van 1.54,23 op de 1500 meter best tevreden is, beseft hij ook dat dat hem niet tot kampioen zal maken. ‘Ik ben een technische schaatser. En probeer daar winst te boeken. Er zijn genoeg jongens die veel meer kracht hebben dan ik. Maar dat is dan gewoon zo. Ik ga er 100 procent voor en als het niet lukt heb ik het superleuk gehad.’

Beste Johan!

Johan! Wat was je mooi, ooit. Schoonheid zonder agressie, dat was je. Een talent, een kunstenaar, de Van Gogh van het voetballen. Johan, wat waren we trots op je en wat hielden we van jou. Het spel, daar ging het om, en niet om de knikkers.

Johan, wat is er van jou geworden? Je bent de man geworden die op zondag het vlees wil snijden en voor de rest moeten jouw loopjongens de boodschappen doen, de jus braden en na afloop de tafel afruimen. Ik kan daar zo boos om worden.
Je bent een lafaard Johan. Zo, en nu sleep me maar voor een rechter. Daar ben je goed in. En als ik dan toch voor de rechter moet: Johan Cruijff, je bent een klein mannetje met een grote bek die nooit, maar dan ook nooit de verantwoordelijkheid voor je daden durfde te nemen. Je teert op je roem en je vrienden van vroeger. Zo, dat lucht op. Als je ook maar een beetje voor Ajax op je stoel zou zitten…
Ik kan het nog steeds niet geloven dat jij, Johan Cruijff, de enige sportman die ik ooit aanbad, zo ver is gezonken. Soms hoop ik nog dat het mijn perceptie is? Of mijn cynisme. Dat mijn blik is vertroebeld in een door de media gedomineerde wereld.
Beste Johan, er zal best ruis op de lijn zitten, maar er bestaat ook zoiets als een basisprincipe voor het slagen van een bedrijf, lees van een land. En die basis is dat de baas er altijd is. De baas komt ’s ochtends en maakt een rondje langs zijn medewerkers. Als de dag erop zit, brandt er nog licht bij de baas. Hij draagt de verantwoordelijkheid. Als hij kritiek heeft op iemand binnen het bedrijf dan roept hij die op zijn matje. Hij spreekt er mee en dat gesprek blijft tussen vier muren. Zo dwingt een leider respect af. Zo kan een leider leiding geven. Johan, je kunt niet vanaf jouw Olympus iets roepen en vervolgens op die berg blijven zitten.
Johan, ik wil je iets vragen: is er een moment dat je twijfelt? Dat jij, terwijl je op de Olympus bent verwikkeld in het ene na het andere godengevecht, nadenkt over wat je doet en waarom je het doet? Zijn er momenten dat je je even afzondert van je invloedrijke vrienden en nadenkt over datgene wat je zelf wilt? Ik zou zo graag willen dat een groot deel van je gedrag is ingegeven door belangenclubs als De Telegraaf of Voetbal International. Dat niet jij de veroorzaker bent van alle ellende, maar slechts een marionet in de handen van de machtige jongens.
Ik geloof er niet meer in Johan. Niet in jou en niet in Ajax. En ik vrees dat ik niet de enige ben. En nog verontrustender: Jij (en Ajax) staan voor de teloorgang van het systeem dat we met zijn allen hebben afgesproken. Ajax is het gedoogkabinet, België. Ajax is Europa dat uiteenvalt. Ajax is een stuurloos schip geworden, juist in een tijd waarin we zoveel behoefte hebben aan een koers.

Ik sluit af met een citaat Johan. In Amerika is Joe Paterno al sinds 1966 coach van dezelfde College Footballclub, namelijk die van de Penn State University. De man is 84 jaar en hij geniet respect bij vriend én vijand. Zijn motto: It’s the name on front of the jersey that matters, not the one on the back.’
Snap je ‘m Johan. Snap je ‘m?

Zaterdag stond de 200m vrij en de 50m rug op het programma, op de 200m vrij behaalde Esmée zilver in een tijd van 2.06.11 een flinke verbetering van haar tijd welke stond op 2.09. De 50 m rug zwom ze in een tijd van 30.14 en was goed voor een tweede plaatst, met deze tijd haalde ze de finale en daar verbeterde ze haar tijd naar 30.04. Zondag, de laatste dag van het NK, nog een druk programma met 100rug in een tijd van 1.06.09 dit was een paar honderdsten boven haar persoonlijk record maar goed genoeg voor een derde plek. De 100vrij zwom ze in een tijd van 59.21 en dat was weer een persoonlijk record. De laatste afstand van het ochtendprogramma was de 50m vlinder en daar behaalde ze een bronzen medaille in een tijd van 29.50. Ook weer een verbetering van haar tijd.

Al met al een super terugblik op de NK met veel persoonlijke records en 2x goud, 2x zilver en 2x brons. Ook zit Esmée maar 0,23 honderdsten boven de EJK-limiet op de 50m Rug. en 1,1 sec boven de EJK-limiet op de 200rug . Esmée gaat de komende maanden hard verder trainen om in maart klaar te staan op de Amsterdamse Swimcup waar het echt moet gebeuren.

Gert-Jan Wassink gaat zeker niet naar het EK. De Apeldoorner had boude plannen, maar zag die doorkruist worden door ziekte. Wassink finishte in de galacross als veertiende Nederlander en kan een retourtje Velenje wel vergeten. De onfortuinlijke atleet vloog in de nacht van vrijdag op zaterdag van Kenia – waar hij ruim een maand op trainingsstage was – naar Europa. ,,Ik heb vermoedelijk op het vliegveld van Nairobi iets verkeerds gegeten, want ik zat de hele vliegreis op de wc.”

Ook Andrea Deelstra (galacross vrouwen) baalde. De Apeldoornse liep een sterk NK, maar viel op de valreep buiten de prijzen. Ze finishte één seconde achter nummer drie Marije te Raa en bleef twee tellen achter op Ruth van der Meijden (zilver). ,,Ik liep heel goed, maar de beloning bleef uit.” EK-kansen? Deelstra: ,,Als de bond een vrouwenteam stuurt, wel. Dat moet ik afwachten.”

Auteur: door Gert Kramer |   maandag 28 november 2011 | De Stentor

In de eerste manche op zaterdagavond vertrok de Hannamax KTM als een speer toen het starthek viel. Davy zette gelijk flink aan en wist als enige 85cc rijder de verre triple te springen. De rijder uit Ammerzoden wist in de beginfase al een grote voorsprong op te bouwen en wist deze tijdens de wedstrijd te consolideren. Davy werkte een foutloze wedstrijd af en sloot de eerste manche winnend af.

Ook in de tweede manche pakte hij een hele goede start en vloog in de kopgroep het wasbord op. In de beginfase had hij een mooi gevecht om de koppositie maar na een aantal ronden rekende hij af met de kopman en nam resoluut de koppositie in handen. Ook ditmaal reed hij met snelle rondetijden weg bij de concurrentie en kwam na een sterk gereden wedstrijd wederom als winnaar over de finish.

Op zondag zette hij zijn goede rijden van op de zaterdagavond verder. In beide manches pakte hij een hele goede start en liep zowel in de eerste als de tweede manche ver weg bij de concurrentie. Aan het einde van de tweede manche toen Davy zijn vierde manchezege van dit weekend pakte, reed hij naar de tribune om wat kledingstukken in het publiek te gooien. Het in grote getale aanwezige publiek genood hier met volle teugen van waarna Davy de bijnaam ‘’The Hurricane’’ toegekend kreeg van de omroepers.

Met vier manchezeges bleef Davy dus ongeslagen tijdens de supercross in Hardenberg. Over twee weken staat de grote supercross van Venray op het programma.
 
 
Persbericht door motocrossplanet