De val van Ronaldo
Cristiano Ronaldo dos Santos Aveiro werd geboren op 5 februari 1985 in Funchal, Madeira. De aanvoerder van het Portugese elftal die op 29 juni na de uitschakeling van zijn land op het WK voetbal naar de camera (naar ons!) spuugde, is dus pas 25 jaar. Een jongeman, zou je zo iemand noemen buiten de wereld van de topsport. Maar in het geval Ronaldo ligt dat anders. Ronaldo is op het hoogtepunt van zijn loopbaan, een vedette, de duurste voetballer ter wereld en – heel belangrijk – hij gaat al heel wat jaren mee. Hij zou dus volwassen moeten zijn.
Op zijn twaalfde wordt het supertalent opgehaald door Sporting Lissabon. Hij verlaat het eiland van zijn jeugd, de beschermde wereld is voor altijd verleden tijd. Op zijn achttiende gebeurt het ongelooflijke, in een vriendschappelijke wedstrijd tegen Manchester United – we schrijven 2003 – speelt Ronaldo de pannen van het dak. Alex Ferguson, de baas van Manchester, slaat onmiddellijk toe. Ronaldo wordt gekocht en verkast naar Engeland. Vanaf zijn achttiende is hij dus al gewend aan de druk van de pers, van de fans, aan de lawine van aandacht en adoratie die hem elke dag overspoelt.
Ronaldo wordt meerdere keren de beste voetballer van de wereld. Zijn jongenslichaam wordt dat van een man, met veel ironie zou je kunnen zeggen dat hij verschrikkelijk veel op Ken van Barbie is gaan lijken. En dat is geen compliment. Ja, Ronaldo is inderdaad de beste voetballer van de wereld, hij maakt fantastische goals en kan schitterende vrije trappen nemen. Maar aan Ronaldo ontbreekt iets en dat helaas heeft niemand hem dat kunnen leren. Iedereen in zijn omgeving danst naar zijn pijpen, terwijl hij als een stout jongetje eens een flink pak voor zijn broek moet hebben. De enige man waarvan hij dat waarschijnlijk ook nog gepikt had, zijn vader Dinis, is dood. De man overleed op zeer jonge leeftijd aan langdurig en overmatig alcoholgebruik.
Tot zover is deze column wat je van een column mag verwachten, er wordt iets of iemand aan de kaak gesteld. De columnist uit zijn ergernis en hij voelt wel aan dat de lezer het grotendeels met hem eens is. Het zou hier verder kunnen gaan over Ronaldo, die de columnist vanaf hier wat vaker Ken gaat noemen. Het zou dan onder meer kunnen gaan over de auto-verzameling van Ronaldo, zijn garage puilt inmiddels uit van de onbetaalbare bolides. Dat zou dan symbolisch moeten zijn voor het verrotte leven van Ronaldo.
Maar dat is allemaal niet waar het om te doen is. Het gaat hier om talent en om de bredere kijk daarop. Dat Ronaldo, een voorbeeld voor miljoenen jongetjes over de hele wereld, spuugde naar het volk is absoluut onvergeeflijk. Maar het is het gevolg van de manier waarop wij, de rest, met talentvolle mensen omgaan. Wij tillen de talenten op hun paarden! Natuurlijk, bij Ronaldo is het allemaal uitvergroot, heftiger dan bij andere talenten en in andere sporten. Maar in essentie gebeurt er met hem wat met veel talenten gebeurt: ze worden gekoesterd, gepamperd, aanbeden, zonder dat er aandacht is voor hun ontwikkeling als mensch.
Ronaldo zal een douw krijgen van de FIFA, een geldboete of zo. Hopelijk zal hij zijn excuses moeten maken en hij zal dat ook wel doen. Als de storm geluwd is en de emoties naar een normaal niveau zijn gezakt, zal hij namens zijn sponsors het boetekleed aantrekken. Iedereen tevreden en ouders kunnen tegen hun kinderen zeggen dat het niet normaal dat je mensen onderspuugd na een nederlaag. Zand erover.
Het zal duidelijk zijn dat ik dat lang niet genoeg vind. Ik vind dat Ronaldo lang geschorst moet worden. Een half jaar of zo, en levenslang geen aanvoerder meer mag zijn van het nationale team. Zoiets. Dan pas geef je een moreel signaal af. Dan pas wordt het duidelijk dat het onaanvaardbaar is voor een boegbeeld om zo uit de bocht te vliegen. Een talent is ook maar een mens, maar als mens, zeker als voorbeeldmens, moet je je kunnen gedragen.
